Plakat

Plakaty krajobrazowe prawie nie istniały w Japonii w XVIII wieku, gdyż od 1830 roku, liczebnie przewyższały je ryciny aktorów teatru kabuki i pięknych kobiet. Oszacowano, że jedna trzecia do połowy wszystkich rycin opublikowanych w czasie okresu Edo to plakat autorski przedstawiający aktorów kabuki. Rynek popytu na takie plakaty był tak wielki, że wszystkie szkoły artystyczne specjalizowały się w ich projektowaniu. Szkoła Torii, która faktycznie zmonopolizowała plakat z aktorami w latach 50. XVIII wieku była jedną z nich. Drugą szkołą była Kabunawa. Ogromna większość rycin, które zaczęły się pojawiać w Edo w końcu XVII wieku i powstawały tam w rosnącej liczbie aż do czasu po odbudowie Meiji w roku 1868, to plakat ukiyo- e. Nie były to jedyne plakaty publikowane w Japonii w okresie Edo, ani też historia drzeworytnictwa w Japonii nie ogranicza się do dwóch stuleci, w których rozwijał się plakat autorski ukiyo- e. Mistrzowskie opanowanie druku wielobarwnego w Japonii zbiegło się z rozwojem w malarstwie i drzeworycie kierunku ukiyo- e. Ponieważ ryciny z aktorami przedstawiają konkretnych aktorów w konkretnych sztukach, można je datować dokładniej niż jakiekolwiek inny plakat autorski. Może to pomóc rozjaśnić kwestię chronologii rozwoju ukiyo- e. Jednakże nie każdy plakat z aktorami jest możliwy do dokładnego odatowania. Aktor może być często zidentyfikowany przez mon (rodzaj osobistego emblematu lub herbu) na kostiumie, ale nie jest tak łatwo ustalić, w jakiej pojawia się sztuce. W Edo w ciągu XVIII wieku wystawiono tysiące sztuk kabuki i nie wszystkie z nich zostały odnotowane. Poza tym notatki, które istnieją, są często niejasne. Często można jedynie podać tytuł sztuki i nazwiska jednego lub dwóch głównych aktorów, jednak to za mało żeby, na tej podstawie odtwarzać często nieprawdopodobne przebiegi akcji i złożoność wielu sztuk. Ocalone libretta są także niedostateczne i nie można w żadnym wypadku na nich polegać, by odgadywać detale konkretnych przedstawień, ponieważ aktorzy mieli znaczną wolność w improwizacji i mogli nawet dodawać całe kwestie nieprzywołane w tekście.